ما چگونه راهیان نور برگزار می کنیم؟

خانم استوار از مسوولین بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از روش برگزاری اردوهای راهیان نور می گویند:

*پیگیری های پیش از فعالیت:

پیگیری های قبل از اردو شامل بخش های آماده سازی راهیان نور، برنامه هایی برای جذب مخاطب وتشویق بچه ها برای ثبت نام می شود . برای بحث اول باید ببینیم که حین اردو به چه چیزهایی نیاز داریم. ما حدودا از آذر ماه مقدمات اردو را انجام می دهیم و مهم ترین مسئله این است که می خواهیم روی چه مسئله ای فعالیت کنیم، یعنی باید برای اردوی راهیان یک رویکرد اصلی تعریف کنیم تا بتوانیم بقیه برنامه ها مثل سخنران، راوی، پک و غیره را برنامه ریزی کنیم. اولین مسئله این هست که رویکرد اصلی را پیدا کنیم و بعد ریزتر شویم و رویکرد اصلی را تقسیم بندی کنیم.
راوی ها معمولا دو دسته هستند یک دسته مثل سردار جهرودی و سردار حسنی که این بزرگواران چون در مناطق حضور داشته اند فقط می توانند بحث های احساسی جنگ را بیان کنند و فقط در مورد شهدا و فرمانده های منطقه و… صحبت می کنند و کمتر زمان جنگ را با زمان حال پیوند می دهند، اما راوی های نسل جوان که برای بحث روایت گری تربیت شده اند معمولا بینش بازتری دارند و می توانند دوران جنگ را با دوران فعلی تطبیق دهند، اما این بزرگواران چون در مناطق جنگ نبوده اند خاطرات شخصی تعریف نمی کنند و فقط خاطراتی که شنیده اند را تعریف می کنند. متاسفانه تعداد خیلی کمی راوی وجود دارد که هم برای گذشته باشد و هم بتوانند بیاناتشان را با زمان حال تطبیق بدهد. راوی های تربیت شده معمولا می توانند در بحث های گفتمان سازی به مسئول اردو کمک کنند ولی نمی توانند خاطرات شخصی تعریف کنند چون سنشان اجازه نمی دهد. اینکه از کدام راوی استفاده کنیم به رویکرد اصلی اردویمان بستگی دارد. بعضی راوی های ما برای قرارگاه نور می باشد . قرارگاه به ما یک جزوه به اسم راهیان نور داده بودند که صفحه آخر این جزوه لیست راوی و سخنران ها را نوشته بود. ولی کلا انتخاب راوی تجربی می باشد، مثلا پارسال که می خواستیم سردار حسنی را دعوت کنیم متوجه شدیم که سال قبل دانشگاه شاهد ایشان را دعوت کرده یودند و از دانشگاه شاهد پرسیدیم که آیا راضی بودند یا نه، بنابراین اگر دانشگاه شاهد تایید می کرد ما هم دعوت می کردیم در غیر اینصورت دعوت نمی کردیم . سال قبل ما سردار جهرودی را برده بودیم ایشان از باب احساسی خوب بودند اما ما اصلا ایشان را توصیه نمی کنیم چون در سیر برنامه دانشگاه ها دخالت می کنند، مثلا سالی که ما ایشان را برده بودیم چند تا منطقه در برنامه مان نبود ولی به اجبار ایشان رفتیم زیرا اگر نمی رفتیم ممکن بود اردو را ترک کنند اما سردار حسنی این شکلی نیستند و بعد احساسی خوبی دارند.
مسئله بعدی انتخاب سخنران می باشد که می تواند یک روحانی یا یک آدم آگاه نسبت به رویکرد و بحث های ما باشد. سخنران بازوی کمکی بسیار قوی برای رویکرد گفتمان سازی می باشد و اگر سخنران در جریان موضوع باشد با کمک سخنران به راحتی می توان گفتمان سازی را انجام داد چون معمولا سخنران به تناسب موضوع انتخاب می شود و شخص آگاهی هست و می تواند حکم مشاور را برای مسئول اردو داشته باشد. این شخص کسی هست که چینش رویکردها وگفتمان سازی را انجام می دهد. مسئله مهمی که در اینجا هست، سخنران با راوی باید خیلی هماهنگ باشند و در انتخاب هر دو نفر باید دقت شود و طوری نباشد که نتوانند باهم ارتباط بگیرند. هماهنگ نبودن راوی و سخنران باعث می شود که سیر منطقی ای که می چینیم تا محتوا را منتقل کنیم از بین برود. یکی از بهترین نتیجه هایی که ما هر سال گرفتیم راوی و سخنران خیلی باهم مچ بودند و بحث ها به خوبی پیش رفته است. ما دوسال هست که با حاج آقا حکمت از سازمان بسیج به عنوان سخنران و روحانی کار می کنیم. ما چون با ایشان کارهای تداومی داریم بنابراین هر سال سراغ ایشان می رویم. ولی می توان از مسئول نهاد دانشگاه های مختلف هم استفاده کرد، مثلا خیلی تعریف مسئول نهاد دانشگاه شریف را شنیده ایم .
ما معمولا مداح نمی بریم چون تعداد مهمان هایمان خیلی زیاد است و مداح حجم کار را زیاد می کند. ما قبل از اردو مستندات و مداحی های ضبط شده را به یکی از دانشکده ها می سپاریم تا مداحی های جذاب را گرد هم بیاورند و به جای اینکه مداح بیاوریم برای بچه ها مداحی پخش کنیم. به نظر ما مداح هم از نظر مالی و هم از نظر چینش برنامه ها بار اضافه است زیرا راوی و سخنران معنویت را در حد مطلوب بالا می برند. بنابراین ما هیچ سالی مداح نداشتیم و هیچ سالی هم کمبود مداح را حس نکرده ایم .
بحث بعدی رزق هست که معمولا بین پایگاه ها و دانشکده ها تقسیم می کنیم و هر دانشکده با توجه به فضا و امکانات و نیروهایش یک بخشی از کار را به عهده می گیرد. ما معمولا سه تا چهار رزق متناسب با موضوع، یک رزق قرآنی و یک رزق معنوی داریم که رزق قرآنی ما شامل ختم قرآن می شود که به تعداد بچه ها قرآن پخش می کنیم تا ختم قرآن داشته باشیم. رزق معنوی نیز برای حال و هوای معنوی بچه ها می باشد و سه تا رزق دیگر متناسب با موضوع بحث وگفتمان سازی می باشد.
مسئله بعدی پک دوست شهید می باشد که اول اردو یک سری شهدا را به بچه ها معرفی می کنیم و هرکس به طور شانسی یک شهید را انتخاب می کند و پکی که به بچه ها می دهیم متناسب با دوست شهیدشان می باشد و از اول تا آخر اردو همه چیز متناسب با دوست شهید می باشد و در نتیجه پک و هدیه فرهنگی متناسب با دوست شهید است؛ قبلا شهدای ما شهدای مدافع حرم بودند اما امسال چون رویکردمان موضوع زن هست قصد داریم شهدای زن دفاع مقدس را به عنوان دوست شهید به بچه ها معرفی کنیم. ما سعی می کنیم زندگینامه، وصیت نامه، کارهای دوران جنگ و افتخارات شهید را در قالب های جذاب مثل متن دعوت نامه و… درست کنیم و به بچه ها بدهیم. پک بستگی به بودجه دانشگاه ها دارد و اگر بودجه زیادی داشته باشیم یک کیف خوشگل می خریم و هدایایشان را نیز داخل کیف میگذاریم یا می توانیم اصلا کیف ندهیم و فقط چیزهایی مثل جانماز، خوکار، پیکسل، تسبیح و کتاب مرتبط با موضوع بدهیم.
مسئله دیگری که قبل از اردو باید پیگیری شود مسئله همسر شهید، مادر شهید، رزمنده یا جانباز دفاع مقدس می باشد که هر کدام از اینها بستگی به هدف اردو و موضوع گفتمان دارد؛ مثلا ما امسال اگر بخواهیم روی سبک زندگی کار کنیم سراغ همسرشهید دفاع مقدس یا همسر شهید مدافع حرم می رویم (همسران مدافع حرم چون اکثرا دهه شصت و هفتاد می باشند از نظر ارتباط گیری با بچه ها خیلی راحت تر هستند ولی همسران دفاع مقدس را هم می توان به شرط اینکه ارتباط گیری شان خوب باشد انتخاب کرد.)
ما بحث افراد موثر را هم داریم و افراد موثر را از بین ادوار مجموعه خودمان که قبلا مسئولیت داشته اند و از سطح مطلوبی آگاهی وبینش برخوردارند دعوت می کنیم که هم ارتباطمان با ادوار برقرار شود و هم اینکه این افراد بین بچه های جدید و بچه هایی که تازه مسئولیت گرفته اند ارتباط بگیرند ودر فضای رفاقت و صمیمیت یک سری ازمحتواها و گفتمان سازی ها را به بچه ها منتقل کنند .
بحث دیگر بحث گعده ها می باشد. گعده ها مربوط به معاونت های دانشگاه می باشد؛ مثلا گعده سیاسی، علمی، فرهنگی و اعتقادی داریم که روی اعتقاد و مبنای اسلامی کار می کند. این گعده ها ابتدا برای معاونت های حوزه ای تشکیل می شوند و بعد چند نفر هستند که در راهیان با توجه به مسیر و مدت صحبتشان در اتوبوس ها می چرخند و در هر اتوبوس با بچه ها ارتباط می گیرند و سعی می کنند موضوع گعده خودشان را به بچه ها منتقل کنند. موضوع گعده ها متناسب با همان موضوع گفتمان سازی هست مثلا امسال همه گعده ها روی بانوی طراز انقلابی کارمی کنند.
ما قبل از راهیان بحث گفتمان سازی را مشخص می کنیم و موضوع گعده، رزق، سخنران، راوی و پک را هم مشخص می کنیم. در اینجا کار مهمی که مسئول اردو باید قبل از راهیان انجام دهد چینش سیر منطقی بین ابزارها و محتوا می باشد. ابزار ما راوی ،سخنران، پک،گعده و.. است و محتوا نیز موضوع گفتمان سازی است بنابراین باید یک سیر منطقی بین ابزار و محتوا چیده شود و مسئول در تمام اردو حواسش به انجام این برنامه ها باشد. اگر مشکلی پیش بیاید و این سیر عوض شود چالش و بحران به وجود می آید و مسئول اردو موظف به حل سریع این بحران می باشد تا برای ادامه اردو به مشکل برنخورند.
برای بحث نیرو و خادم از هر پایگاه یکسری نیرو معرفی می شود. ما چهل روز قبل از اردو دو تا چله داریم؛ با توجه به دسته بندی های مختلف ما حدودا سی تا خادم داریم که حدالامکان خادمین از بچه های جدید هستند که قرار هست به زودی در سطح پایگاه یا حوزه مسئولیت بگیرند . ما یک چله جداگانه برای آنها می گیریم و بیشتر روی بحث خودسازی کار می کنیم، علاوه بر بحث خودسازی یک بحث به عنوان بحث تشکیلات هم داریم که یکسری مسائل ریز تشکیلات را به بچه ها می گوییم، اما مهم ترین موضوع برای اردو خودسازی می باشد چون در طول اردو چشم تمام بچه ها به خادمین اردو می باشد و اگر اردو نقص داشته باشد معمولا بچه ها به خاطر رفتار وکنش خوب خادمین آن را فراموش می کنند ولی اگر خادمین بداخلاق داشته باشیم حتی اگر اردو ایده آل هم باشد باز هم بچه ها نارضایتی خواهند داشت در نتیجه اخلاق خادمین و بحث خودسازی خیلی مهم است. ما برنامه های مختلفی برای خادم ها می گذاریم و قبل از اردو بچه ها را گلزار شهدا، معراج وجشن می بریم و سعی می کنیم از اساتید اخلاق مثل حاج آقا عالی و… استفاده کنیم.
یک چله هم برای کلیه بچه ها است که بحث های معنوی در آن مطرح می شود. ما در این چله چهل روز قبل از راهیان شروع به پست گذاشتن با هشتک #راهی_در_راه_است در فضای مجازی می کنیم تا روز اردو که بچه ها متوجه این راه که همان راهیان نور می باشد، بشوند.
ما یک جلسه توجیحی حدودا یکی دو ساعته برای کل خادمین می گذاریم و رویکرد اصلی اردو و مناطق را جا می اندازیم و اگر منطقه ای نکته خاصی داشته باشد به خادمین می گوییم؛ مثلا هر سال به بچه ها می گوییم که شلمچه منطقه وسیعی است وچون حاج آقا یکتا می آیند خیلی شلوغ می شود و هواتاریک می شود باید حواستان به مسیر رفت وبرگشت باشد ومراقب باشند کسی جا نماند، یا اینکه اگر کسی حالش بد شد چه کاری انجام دهند و… . ما اگر نکته ای باشد به بچه ها می گوییم و معمولا یک مقدار هم از مسائل معنوی می گوییم. بعد خادمین را بخش بخش می کنیم و جلسات مجزا می گذاریم.
یکسری از خادمین ما مسئولان منطقه هستند. ما وقتی وارد منطقه می شویم مسئولان منطقه وظیفه دارند که بچه ها را درسطح منطقه پوشش بدهند یکی سری از خادم ها جلو ی کاروان یک سری وسط ویک سری دیگر آخر می ایستند . مسئول اردو جلو می ایستد وخادم منطقه انتهای بچه ها است وقتی که مسئول اردو خادم منطقه را می بیند یعنی تمام بچه ها وارد منطقه شده اند و کسی وسط راه جا نمانده است به عبارتی حضور ایشان به معنای حضور همه بچه ها هست ولی وقتی ایشان نبودند یعنی همه بچه ها نیامده اند . مسئول منطقه کارش از پیاده شدن اولین نفر شروع می شود و تا رفتن آخرین نفر به اتوبوس ادامه دارد. مسئول منطقه باید ویژگی های خاصی داشته باشد و از همه سریع تر باشد و صدای رسا و روابط اجتماعی بالایی داشته باشد و بتواند با بچه ها ارتباط بگیرد و با روش های مختلف بچه هارا مدیریت کند .
یکسری از بچه ها هم تیم پشتیبانی هستند که مسئولیت نهار و شام را به عهده دارند، ما معمولا صبحانه را در اتوبوس می خوریم که این هم به عهده مسئول اتوبوس هاست. مسئول پتو هم یک نفر هست که فقط کارت می زند وپتو هارا تحویل می گیرد وتحویل می دهد .
مسئولین بعدی بچه های فرهنگی هستند که فضای اتوبوس به عهده آنها می باشد؛ اینکه کی و چگونه پک و رزق هارا بدهند و به چه نوبتی بدهند، حواسشان به دوست شهید باشد و اسم دوست شهیدی که بچه ها مشخص کرده اند را بنویسد و حواسشان باشد که دفترچه ها را با توجه به دوست شهید بچه ها بدهند و دیگر اینکه کلا فضای معنوی و خنده و شوخی اتوبوس به عهده مسئول فرهنگی است و باید حواسش به حال بچه ها باشد. اینکه کی و چگونه چه رزق و پکی را به بچه ها بدهیم به سیر منطقی بین ابزار و محتوا بستگی دارد . فضای اتوبوس به عهده مسئول فرهنگی هست و از قبل یکسری وسایل را برای فضا سازی آماده می کند، مثلا عکس، سربند، چفیه و… به همراه خودشان می آورند و با آن اتوبوس را تزئین می کنند که این کاملا مربوط به ذوق وسلیقه ی مسئول می باشد. علاوه بر این فضای معنوی داخل اتوبوس نیز با مسئول فرهنگی است. مثلا اگر جمعه باشد دعای فرج می گذارد و اگر سه شنبه باشد دعای توسل و یا مداحی می گذارد یا اینکه انتهای اتوبوس با بچه ها مداحی می خوانند و با بچه ها بازی می کنند و خاطره گویی می کنند و… که همه این موارد به ذوق و سلیقه مسئول فرهنگی ارتباط دارد. یک نکته که وجود دارد این است که ما یک مسیر فرهنگی برای بچه ها می چینیم ولی برای لحظه به لحظه آنها برنامه خاصی نمی چینیم و به عبارتی نیمی از زمانشان را ما پر می کنیم نیمی دیگر را به عهده خود بچه ها می گذاریم .

*جزئیات فعالیت:

ما معمولا بالای سه تا اتوبوس اردو می بریم . برای ما زمان خیلی مهم هست بنابراین نمی توانیم زمانمان را صرف جمع کردن بچه ها بکنیم مخصوصا در پیک اردو، زمان بندی حرکت اتوبوس ها خیلی مهم است چون اگر از این زمان بندی عقب بیفتیم جاده ها بسته می شود مثلا وقتی شلمچه می رویم چون تعداد اتوبوس ها خیلی زیاد هست از یک تعداد محدود به بعد جاده را می بندند و اگر دیر راه بیفتیم به منطقه نمی رسیم در نتیجه کل برنامه ها کنسل می شود . ما وقتی قبل از اردو چیدمان برنامه ها را انجام می دهیم جدول برنامه ریزیمان را جلویمان می گذاریم و طبق جدول برنامه ها را مدیریت می کنیم ولی اگر برنامه ها را به صورت مکتوب نداشته باشیم دچار مشکل می شویم .
ما قبلا گعده با افراد چرخشی نداشتیم و تعداد بچه ها در اتوبوس ثابت بود و با این وجود کنترل حضور همه بچه ها خیلی سخت بود اما الان که گعده هم داریم و هر بار شانزده نفر از بچه ها در حال چرخش هستند و اگر نتوانیم بچه ها را به درستی کنترل کنیم ممکن است بچه های گعده از اتوبوس جا بمانند.
در کل اردو فقط یک نفر از مسئول خواهران با یک نفر از مسئول برادران ارتباط دارد. حدودا به ازای دویست تا دختر بیست تا از برادران همراه ما می آیند و ما در هر اتوبوس دو تا آقا داریم که با راننده ارتباط دارند و حواسشان به داخل اتوبوس هست که اتفاقی نیفتد و اگر مشکلی پیش آمد حل کنند. ما یک نفر از خواهران را به عنوان مسئول اتوبوس انتخاب می کنیم که با برادران فقط داخل اتوبوس ارتباط دارد و هیچ گونه ارتباطی خارج از اتوبوس معنا ندارد. همه مسئول اتوبوس ها یک بی سیم دارند و مسئول کل سمت برادران یک بار به مسئول خواهران بی سیم می زند که مثلا وارد منطقه طلائیه شدیم، نیم ساعت وقت دارید که نهار بخورید بعد از نیم ساعت پیاده روی می کنیم و به منطقه شهادت می رویم چهل دقیقه روایت گری داریم و برمی گردیم یا اینکه وسط راه نگه می دارند و می گویند نیم ساعت برای تجدید وضو ونماز وقت دارید و…. این اطلاعات را مسئول اردو توسط بیسیم یکبار به مسئول خواهران خبر می دهد. ارتباط برادران وخواهران به همین مطالب محدود می شود. در مسیر هم تیم پشتیبانی پیش قراول حرکت می کند و شش الی هفت تا از برادران جلو حرکت می کنند بعد مسئول خواهران حرکت می کند و پشت سر مسئول خواهران بافاصله یک متری کاروان خواهران حرکت می کند . فاصله ی بین کاروان خواهران وبرادران دو الی سه متر است وسعی میکنیم در تمام طول مسیر این فاصله را رعایت کنیم. یه سری مسائل را رعایت می کنیم که اختلاطی بین خواهران وبرادران صورت نگیرد .
ما وقتی پشت بی سیم صحبت می کنیم خیلی جدی و محکم فقط فامیلی صدا می کنیم و جو جنگ نداریم که مثل زمان جنگ صحبت کنیم. دلیل استفاده از بیم سیم آنتن دهی ضعیف گوشی ها و هزینه های بالای مناطق رومینگ است. ما وقتی از بی سیم استفاده می کنیم نباید جو جنگ بگیریم و مثل زمان جنگ همدیگر را صدا بزنیم چون دیده ایم که این کار چقدر حاشیه دارد و تمسخر و بدبینی افراد را به همراه دارد.
تیمی که با خواهران فرستاده می شود معمولا از برادران ادوار هستند و برادران فوق العاده توجیحی هستند. ما خیلی پیگیری میکنیم که برادران موجه با خواهران همراه شوند و تاکید می کنیم که فضای اردوی خواهران فضای تربیتی نیست واگر قرار هست برادری تربیت شود جایش در اردو خواهران نیست ما سعی می کنیم برادران حد الامکان مجرد نباشند و تاکید می کنیم که حلقه بیندازند تا خواهران بدانند که مجرد نیستند . چون به نظر ما اگر حتی یک نفر فکر بد بکند معنویت اردو پایین می آید.
معمولا در قطار یک یا دو کوپه مربوط به برادران می شود که برادران به فاصله دو سه تا واگن باید از خواهران فاصله داشته باشند و اگر کاری با آنها داشته باشیم بی سیم می زنیم و مسئولشان به سمت واگن ما می آید ولی اگر بنا به دلایلی نتوانیم برادران را با فاصله از خواهران بچینیم کوپه برادران را سر واگن قرار می دهیم و کوپه ی کناری اش را اگر جا داشته باشیم خالی می گذاریم تا کوپه جلسات هم تلقی بشود بعد از آن کوپه خواهران تا انتها شروع می شود. اگر جا نداشته باشیم که خالی بگذاریم کوپه بعد برادران کوپه مسئولان اصلی خواهران می شود. ما یک کوپه را کوپه مرکزی قرار می دهیم تا بچه ها در آن کوپه مداحی بگذارند و بگو بخند کنند، در واقع ما واگن مرکزی را برای راحتی بچه ها قرار می دهیم .
ارتباط گیری های ما از راه آهن شروع می شود. اولین وظیفه مسئول اتوبوس در راه آهن این هست که چک بکند همه بچه ها آمده باشند و کارت ملی هایشان را بگیرند و به هر یک شماره واگن و شماره صندلی هایشان را بگویند و وقتی که بچه ها سوار قطار شدند همه بچه ها را چک کنند که سوار شده باشند. ما حدودا هشت الی نه ساعت در قطار هستیم که چهار الی پنج ساعت را بچه ها خواب هستند و بقیه اش زمان طلایی برای ارتباط گیری می باشد. اول باید مسئول اردو با بچه ها ارتباط بگیرد که همه ایشان را بشناسند تا اگر مشکلی بود با مسئول اردو در میان بگذارند، سپس مسئول کانون شهدا که بحث تداوم را به عهده دارد را معرفی می کنیم تا اگر بچه ها بخواهند در قالب شهدا کمک کنند با ایشان در ارتباط باشند، بعد از مسئول کانون شهدا مهم ترین افراد که باید با بچه ها ارتباط بگیرند افراد موثر هستند. ما برای هریک از افراد موثر تیم مشخص می کنیم که مثلا فلان خانم به عنوان فرد موثر باید با پانزده نفر ارتباط بگیرد این فرد موثر پانزده نفر را می شناسد وسعی می کند در اتوبوس هم با همین افراد ارتباط بگیرد.
ممکن هست حین اردو اتفاقات بدی از جمله مریضی بچه ها بیفتد. ما پزشک و آمبولانس همراه نداریم چون خیلی هزینه ی بالایی دارد و بنابراین سعی می کنیم از بچه های پزشکی یا پرستار سال بالایی دانشگاه استفاده کنیم و قبل از اردو یک سری وسایل محدود امداد را همراه داشته باشیم. البته به بچه ها می گوییم که اگر بیماری خاصی دارند داروهایشان را همراهشان بیاورند. معمولا در اردو اتفاق خاصی نمی افتد و بچه ها فقط فشارشان افت می کند بنابراین ما انواع و اقسام سرم وآمپول های تقویتی را همراه خود داریم. ما پارسال هر بار که بیمارستان می رفتیم مسئول اردو نیز همراه بچه ها می رفت و این باعث می شد که دیگر حواسش به بقیه بچه ها نباشد، بنابراین امسال تصمیم گرفتیم شخصی را به عنوان جانشین فرمانده انتخاب کنیم و این فرد را همراه بچه ها به بیمارستان بفرستیم . مسئول اردو باید حواسش به کل اردو باشد و اگر اتفاقی افتاد جانشین فرمانده رسیدگی کند .
ما برنامه افتتاحیه و بدرقه خاصی با این عنوان نداریم اما قبل از راهیان معمولا جشنواره و جشن می گذاریم که افتتاحیه هم تلقی می شود. در یکی از دانشکده ها دو تا شهید گمنام داریم و معمولا افتتاحیه و بدرقه را در این مکان برگزار می کنیم ولی در راهیان به دلیل اینکه بچه ها در بیمارستان و جاهای دیگر پراکنده هستند نمی توانیم مراسم بدرقه بگیریم. پارسال چند تا از بچه های سال قبل اسپند وقرآن همراه خودشان آوردند ودر راه آهن بچه ها را از زیر قرآن رد کردند و دعا وقرآن خواندند. بدرقه برای ما برنامه ثابتی نیست زیرا بدرقه برایمان هزینه دارد (چون بچه های ما خودشان به راه آهن می آیند و ما همه را با هم به راه آهن نمی رویم و اگر بخواهیم با هم برویم هزینه بر است).
ما پارسال از بالای نقشه شروع کردیم و هر روز دو سه تا یادمان رفتیم تا شب آخر که به شلمچه رسیدیم . اما امسال به این نتیجه رسیدیم که سیر مناطقمان متناسب با برنامه و سیر منطقی گفتمان سازی باشد . مثلا دوکوهه نماد تربیتی است و ما در گفتمان سازی مان می خواهیم از هویت های زن، بحث تربیتی را بگوییم پس بچه هارا به دوکوهه می بریم و از بحث تربیتی شهدا صحبت می کنیم سپس گریزی به نقش تربیتی زنان در خانواده می زنیم. برای این کار باید نسبت به مناطق آشنایی کامل داشته باشیم مثلا حور نماد ما می توانیم هست و جوانان انقلابی زمان جنگ خواستند و توانستند پس الان شما هم به عنوان خانم انقلابی اگر بخواهید می توانید هم خانواده تان را حفظ کنید وهم کار اجتماعی انجام بدهید. یا اینکه مثلا شلمچه نماد مقاومت هست در زمان جنگ عده ای در این مکان مقاومت کردند و جان دادند و توانستند خرمشهر را پس بگیرند پس شما هم می توانید مقاومت کنید و اگر الان وضعیت اقتصادی خوب نیست شما هم می توانید مقاومت کنید و به خاطر جعیت شیعه به فرزند آوری فکر کنید . ما باید به این ترتیب ویژگی های هر یادمان را با ویژگی های مدنظرمان تطبیق دهیم .
ما یادمان حسن باقری را خیلی توصیه می کنیم. در اینجا بحث این هست که چرا حضرت آقا به حسن باقری معجزه انقلاب می گویند بنابراین ما یادمان حسن باقری را برای بچه ها خیلی جا می اندازیم.
یکسری یادمان ها هستند که نماد خاصی ندارند اما بچه ها دوست دارند که بروند؛ مثلا فکه برای ما نماد شکست می باشد و جایی هست که از امام امت حرف شنوی نشد و ما شکست خوردیم ولی منطقه ای هست که بچه ها دوست دارند بروند بنابراین اگر ما نتوانستیم منطقه ای را با بحث گفتمان سازی خودمان تطبیق بدهیم و بودن منطقه مشکلی ایجاد نمی کرد می شود آن منطقه را رفت واگر بودنش شما را از یادمان های اصلی دور کرد می توان حذفش کرد.
یادمانی که ما به بچه های علوم پزشکی توصیه می کنیم بیمارستان های صحرایی می باشد چون خیلی خوب هست و بچه ها خیلی خوب ارتباط می گیرند. وقتی به بیمارستان های صحرایی می رویم خوب هست که همراه خودمان یک خانم رزمنده یا درمانگر از دوران جنگ داشته باشیم تا آن خانم در آن بیمارستان روایتگری کند.
بعد از راهیان بحث تداوم خیلی مطرح می شود و باید دوستی و رفاقتی که در راهیان به وجود آمده است حفظ شود تا بتوانیم یک سال با بچه ها در ارتباط باشیم و سال بعد هم بچه ها را با خودمان بیاوریم نه تنها خودشان بلکه دوست هایشان را هم همراه خودمان بیاوریم. بحث تداوم می تواند حالت اختتامیه اردو وافتتاحیه کار جدید باشد.
ما برای تداوم می توانیم هر چند وقت یکبار بچه ها را جمع کنیم و به منزل یک خانواده شهید برویم یا به گلزار شهدا و یا اکران یک فیلم ارزشی برویم و… . برای تداوم باید یک برنامه یکساله برای بچه ها ترتیب داده شود تا مخاطبان راهیانمان را از دست ندهیم.
یک مسئله ای که به نظر ما از مهم ترین مسائل است این است که بچه ها جزیره ای کار نکنند و زیر پوشش یک چتر فعالیت کنند مثلا زیر چتر ناحیه یا سازمان کار کنند. دانشگاه ها اگر می خواهند که کارمثبتی انجام بدهند باید همه در راستای یک مسیر اصلی باشند؛ شاید نحوه رسیدن به مقصد در دانشگاه های مختلف به تناسب فضا و رشته متفاوت باشد اما ابتدا وانتها یکی باشد، مثلا اردوی سال نودوهفت همه روی بحث زن کارکنند، یکی روی معنویت زن، یکی روی اقتصاد مقاومتی و زن و یکی روی بحث اخلاقی زن و … کارکند ولی همه حول یک محور اصلی کار بکنند. پیشنهاد ما برای هر بحثی این هست که کار زن انجام بدهند زیرا خواسته رهبری هم این است و این حجت تمام آقا هست و چه فضایی بهتر از راهیان برای کار روی این موضوع می باشد.

*شیوه‌های تبلیغات:

یکی از بحث های ما بحث فراخوان جذب و ثبت نام می باشد. ما حدودا از نیمه دی ماه با جانشین خواهران و معاونت های حوزه جلسه می گذاریم و از آنها می خواهیم که برنامه های جذبی شان را برایمان بفرستند. هر دانشگاه متناسب با فضا، شرایط و نیروهایی که دارند برنامه های مختلف می چینند.
یک بحثی که برای ثبت نام وجود دارد و بسیار حائز اهمیت است بحث هماهنگی قطار است زیرا همه کارهای ما به بلیط قطار بستگی دارد و تا زمانی که بلیط قطار به صورت مکتوب به دستمان نرسد نمی توانیم هیچ کاری انجام بدهیم چون سابقه داشتیم که به ما حواله بلیط ها را داده اند ولی راه آهن بلیط ها را فروخته و ما بدون بلیط مانده ایم. درنتیجه پیگیری می کنیم که بلیط برای تاریخ مورد نظر تهیه شده باشد و وقتی به دستمان رسید ثبت نام و فراخوان کلی را شروع می کنیم و پوسترهای طراحی شده را در فضای مجازی و حقیقی به صورت عمومی منتشر می کنیم تا بچه ها ثبت نام کنند. شروع ثبت نام با فراخوان مشخص می شود و همزمان در فعالیت های مجازی مثل پست اینستا و پیج اینستا و کانال و گروه ها و… هم کار را پیش می بریم. فراخوان که شروع بشود هر دانشکده موظف هست متناسب با دانشکده فضاسازی را انجام بدهد و یک فضای در دسترس و قابل دید را برای بچه هایشان انتخاب کنند و یک فضاسازی معمولا یک ماهه را انجام دهند که در طول یک ماه بچه ها با فضای راهیان نور آشنا بشوند ومدام فضاسازی را ببینند. برنامه های قبل راهیان پیشنهاد های زیادی دارد و هر کس یک کاری را انجام می دهد، مثلا یکی اکران فیلم دارد، یکی شب خاطره برگزار می کند، یکی استند آپ کمدی برگزار می کند و یکی فضاسازی متناسب با دوران جنگ را انجام می دهد، یکی نمایشگاه عکس برگزار می کند، یکی تونل می زند و… و هر کس با توجه با فضای خودش المان ها ی متفاوت می چیند. یک مسئله ای که در راهیان های ما وجود دارد این هست که ما در تمام مسائل قبل از راهیان گفتمان را خواهیم داشت؛ مثلا اگر قبل از راهیان ایام فاطمیه هست و هیئت می رویم در کنار هیات یک فضایی برای راهیان نور ایجاد می کنیم، اگر اکران یک مستند خارج از بحث شهدا داریم یک پیوست راهیان نور هم خواهیم داشت، اگر بحث ثبت نام ورودی های بهمن را داریم یک پیوست از راهیان نور را هم داریم و… . به عبارتی هر اتفاقی از شروع ترم جدید تا اردوی راهیان بیفتد ما یک پیوست از راهیان نور خواهیم داشت به قدری که بچه ها در بازه زمانی یک ماه و نیم مدام اسم راهیان نور را بشنوند. میتوان یکسری برنامه های خاص خواهران در خوابگاه ها گرفت که اگر این اتفاق بیفتد فضا برای جذب خیلی بهتر هست چون که فضای خاص خواهران محدودیت های فضای مشترک را ندارد و بچه ها می توانند خاطره گویی کنند و یا یک کلیپ طنز از وقایع واتفاقات سال گذشته تهیه کنند و به نمایش بگذارند و… . ما بحث نشریه و برد را هم برای تبلیغات و فضاسازی و ثبت نام راهیان داریم تا بحث راهیان نور بحث گفتمانی شود و در بازه یک ماهه به گوش همه خورده شود. کار رسانه در اینجا خیلی مهم هست و در این مدت بار سنگینی روی دوش معاونت رسانه می باشد چون باید تیزر ،کلیپ ،پست ، مصاحبه از بچه های سال گذشته ،کلیپ خاطره گویی و هر چیزی که متناسب با فضای بچه ها باشد تهیه کند.

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *